Ghazal 98

اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح

صلاحِ ما همه آن است کآن تو راست صلاح

سوادِ زلفِ سیاهِ تو جاعِلُ الظُّلُمات

بَیاضِ رویِ چو ماهِ تو، فالِقُ الأصباح

ز چینِ زلفِ کمندت کسی نیافت خلاص

از آن کمانچهٔ ابرو و تیرِ چشم، نَجاح

ز دیده‌ام شده یک چشمه در کنار روان

که آشنا نکند در میان آن، مَلّاح

لبِ چو آبِ حیاتِ تو هست قُوَّتِ جان

وجودِ خاکیِ ما را از اوست ذکرِ رَواح

بداد لعلِ لبت بوسه‌ای به صد زاری

گرفت کام دلم زو به صد هزار اِلحاح

دعای جانِ تو وردِ زبان مشتاقان

همیشه تا که بُوَد متّصل مَسا و صَباح

صَلاح و توبه و تقوی ز ما مجو حافظ

ز رند و عاشق و مجنون کسی نیافت صلاح

When I place my hand on the tip of His tress, in wrath He— goeth

If I seek concord, with a head (full) of rebuke, He—— goeth.

Like the new moon, helpless spectators, He attacketh with the corner of the eye-brow

and, into the veil, goeth. On the night of wine (state of effacement), He maketh me ruined with His wakefulness (effacing): If by day (in sobriety), I relate tales (to friends of the Path) to sleep, He— — goeth.

O heart! love's path is full of tumult and of strife

Falleth that one, who, on this Path, hastily goeth.

...

...

...

...

...

agar be mazhbe to khun 'ashegh ast mobah

salah ma hame an ast kan to rast salah

suade zolf siyah to ja'elo alazzolomat

baiaze ruy cho mah to, falegho alasbah

ze chine zolf kamanadat kasi niaft khalas

az an kamanach-ye abru o tire cheshm, najah

ze dide-am shade yek chashme dar kenar ravan

ke ashna nakanad dar miyan an, mallah

lab cho ab hiate to hast ghovvate jan

vajude khakye ma ra az ust zakre rauah

badad la'l labat buse-ey be sad zari

gereft kam delam zu be sad hezar elhah

do'aye jan to varde zaban mashtaghan

hamishe ta ke bud matatasal masa o sabah

salah o tobe o taghui ze ma maju hafez

ze rend o 'ashegh o majnun kasi niaft salah