Ghazal 92

میرِ من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

خوش خرامان شو که پیشِ قدِ رعنا میرمت

گفته بودی کی بمیری پیشِ من، تعجیل چیست؟

خوش تقاضا می‌کنی پیشِ تقاضا میرمت

عاشق و مخمور و مهجورم بتِ ساقی کجاست؟

گو که بِخرامَد که پیشِ سرو بالا میرمت

آن که عمری شد که تا بیمارم از سودایِ او

گو نگاهی کن که پیشِ چشمِ شهلا میرمت

گفته‌ای لعلِ لبم هم درد بخشد هم دوا

گاه پیش درد و گَه پیش مداوا میرمت

خوش خِرامان می‌روی چشمِ بد از رویِ تو دور

دارم اندر سر خیالِ آن که در پا میرمت

گرچه جایِ حافظ اندر خلوتِ وصلِ تو نیست

ای همه جایِ تو خوَش، پیشِ همه جا میرمت

mire man khosh mi-ruy kanadr sar o pa miramt

khosh kharaman sho ke pish ghad ra'na miramt

gafte budi key bamiri pish man, t'jil chist?

khosh taghaza mi-koni pish taghaza miramt

'ashegh o makhmur o mahjurm bate saghi kojast?

gu ke bekhramad ke pish sarv bala miramt

an ke 'omri shod ke ta bimarm az sudaye u

gu nagahi kon ke pish cheshm shahla miramt

gafte-ey la'l labam ham dard bakhashad ham dua

gae pish dard o gae pish madaua miramt

khosh kharaman mi-ruy cheshm bad az ruy to dowr

daram andar sar khiyal an ke dar pa miramt

garche jay hafez andar khalvat vasl to nist

ey hame jay to khosh, pish hame ja miramt