Ghazal 90

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

حیف است طایری چو تو در خاک‌دانِ غم

زین جا به آشیانِ وفا می‌فرستمت

در راهِ عشق مرحلهٔ قُرب و بُعد نیست

می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر

در صحبتِ شمال و صبا می‌فرستمت

تا لشکرِ غمت نکند مُلکِ دل خراب

جانِ عزیزِ خود به نوا می‌فرستمت

ای غایب از نظر که شدی هم‌نشین دل

می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت

در رویِ خود تَفَرُّجِ صُنع خدای کن

کآیینهٔ خدای‌نما می‌فرستمت

تا مطربان ز شوقِ مَنَت آگهی دهند

قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت

ساقی بیا که هاتفِ غیبم به مژده گفت

با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

حافظ، سرودِ مجلس ما ذکرِ خیرِ توست

بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت

O lapwing of the east wind (the Murshid)! to Saba (the land of the true Be- loved), I send thee

Behold from where (the dense, impure, world) to where (the light, pure, world), I send thee!

Alas! a (glorious) bird like thee in the dust-heap of grief

Hence to the nest of fidelity (the land of the true Beloved), I send thee.

In love's Path, is no stage of nearness or of farness: (Hence, O true Beloved!) I clearly see Thee

and prayer,— I send Thee.

...

...

...

...

...

...

...

ey hadahad saba be saba mi-farasatamat

banagar ke az koja be koja mi-farasatamat

hif ast tairi cho to dar khak-dane gham

zin ja be ashiane vafa mi-farasatamat

dar rah 'eshgh marahal-ye ghorb o ba'd nist

mi-binamt 'ian o do'a mi-farasatamat

har sobh o sham ghafle-ey az do'aye khir

dar sohbat shamal o saba mi-farasatamat

ta lashakre ghamat nakanad molk del kharab

jan 'aziz khod be nua mi-farasatamat

ey ghayeb az nazar ke shodi ham-neshin del

mi-guimt do'a o sana mi-farasatamat

dar ruy khod tafarroje son' khadai kon

kaiin-ye khadai-nama mi-farasatamat

ta matarban ze showgh mennat aghi dahanad

ghul o ghazal be saz o nua mi-farasatamat

saghi biya ke hatfe ghibm be mozhde goft

ba dard sabr kon ke dua mi-farasatamat

hafez, sarude majles ma zakre khire tost

bashtab han ke asb o ghaba mi-farasatamat