Ghazal 88

شنیده‌ام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت

«فِراق یار، نه آن می‌کند که بتوان گفت»

حدیثِ هولِ قیامت که گفت واعظِ شهر

کنایتی‌ست که از روزگارِ هجران گفت

نشانِ یارِ سفرکرده از کِه پُرسم باز؟

که هر چه گفت بَریدِ صبا، پریشان گفت

فغان که آن مهِ نامهربانِ مِهرگُسِل

به تَرکِ صحبتِ یاران خود چه آسان گفت

من و مقامِ رضا بعد از این و شُکرِ رقیب

که دل به دردِ تو خو کرد و ترکِ درمان گفت

غمِ کهن به میِ سال‌خورده دفع کنید

که تخم خوش‌دلی این است؛ پیرِ دهقان گفت

گره به باد مزن گر چه بر مراد رود

که این سخن به مَثَل، باد با سلیمان گفت

به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو

تو را که گفت که این زال تَرک دَستان گفت؟

مزن ز چون و چرا دم که بندهٔ مُقبِل

قبول کرد به جان، هر سخن که جانان گفت

که گفت حافظ از اندیشهٔ تو آمد باز؟

من این نگفته‌ام آن کس که گفت بُهتان گفت

shanide-am sakhni khosh ke pir kan'an goft

feragh yar, na an mi-konad ke batuan goft

hadis hule ghiamt ke goft vaa'ze shahr

kanaiti-st ke az ruzegar hejran goft

neshan yar safarakarde az ke porasm baz?

ke har che goft baride saba, parishan goft

faghan ke an mah namaharbane mehargosel

be tork sohbat yaran khod che asan goft

man o maghame raza ba'd az in o shokr raghib

ke del be dard to khu kard o tork darman goft

gham khan be mi sal-khurde daf' kanid

ke takham khosh-deli in ast; pir dahghan goft

gereh be bad mazan gar che bar morad ravad

ke in sokhan be masal, bad ba saliman goft

be mahalti ke sapaharat dahad ze rah maru

to ra ke goft ke in zal tork dastan goft?

mazan ze chon o chera dam ke bande moghbel

ghabul kard be jan, har sokhan ke janan goft

ke goft hafez az andish-ye to amad baz?

man in nagafte-am an kas ke goft bohtan goft