Ghazal 73

روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست

مِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست

ناظرِ روی تو صاحب نظرانند آری

سِرِّ گیسوی تو در هیچ سَری نیست که نیست

اشکِ غَمّازِ من ار سرخ برآمد چه عجب؟

خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گَردی

سیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست

تا دم از شامِ سرِ زلفِ تو هر جا نزنند

با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

من از این طالع شوریده بِرَنجَم ور نی

بهره‌مند از سَرِ کویت دگری نیست که نیست

از حیایِ لبِ شیرینِ تو ای چشمهٔ نوش

غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز

ور نه در مجلسِ رندان خبری نیست که نیست

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود

آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

آب چشمم که بر او مِنَّت خاکِ درِ توست

زیرِ صد مِنَّتِ او خاکِ دری نیست که نیست

از وجودم قَدَری نام و نشان هست که هست

ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است

در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

roshan az paratve ruit nazri nist ke nist

mennat khak darat bar basri nist ke nist

nazre ruy to saheb nazranand ari

sar gisui to dar hich sari nist ke nist

ashk ghammaze man ar sarakh baramad che ajab?

khajal az karde khod parde dari nist ke nist

ta be daman nanshind ze nasimsh gardi

sil khiz az nazaram rah-gazri nist ke nist

ta dam az shame sar zolf to har ja nazananad

ba saba goft o shanidm shari nist ke nist

man az in tal' shuride beranjam var ney

bahre-manad az sar kuit dagri nist ke nist

az hiaye lab shirin to ey chasham-ye nush

gharagh ab o 'ragh aknun shakri nist ke nist

masalahat nist ke az parde birun oftad raz

var na dar majles rendan khabri nist ke nist

shir dar badi-ye 'eshgh to rubae shavad

ah az in rah ke dar vai khatri nist ke nist

ab cheshmam ke bar u mennat khak dar tost

zir sad mennat u khak dari nist ke nist

az vajudm ghadari nam o neshan hast ke hast

var na az z'f dar an ja asri nist ke nist

gheyr az in nokte ke hafez ze to nakhashnud ast

dar sarapai vajudt honari nist ke nist