Ghazal 60

آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست

آورد حِرزِ جان ز خطِ مُشکبارِ دوست

خوش می‌دهد نشانِ جلال و جمالِ یار

خوش می‌کند حکایتِ عِزّ و وقارِ دوست

دل دادمش به مژده و خِجلَت همی‌برم

زین نقدِ قلبِ خویش که کردم نثارِ دوست

شکرِ خدا که از مددِ بختِ کارساز

بر حسبِ آرزوست همه کار و بارِ دوست

سیرِ سپهر و دورِ قمر را چه اختیار؟

در گردشند بر حَسَبِ اختیار دوست

گر بادِ فتنه هر دو جهان را به هم زند

ما و چراغِ چَشم و رهِ انتظارِ دوست

کُحلُ الجَواهری به من آر ای نسیمِ صبح

زان خاکِ نیکبخت که شد رهگذارِ دوست

ماییم و آستانهٔ عشق و سرِ نیاز

تا خوابِ خوش که را بَرَد اندر کنارِ دوست

دشمن به قصدِ حافظ اگر دم زند چه باک؟

مِنَّت خدای را که نیَم شرمسارِ دوست

an pike namvar ke resid az diare dust

avard herze jan ze khat moshakbare dust

khosh mi-dahad neshan jalal o jamal yar

khosh mi-konad hekayat 'ezz o vaghare dust

del dadamsh be mozhde o khejlat hami-baram

zin naghd ghalbe khish ke kardam nasare dust

shokr khoda ke az madde bakht karsaz

bar hasbe arzust hame kar o bar dust

sire sepehr o dowr ghamar ra che akhtiar?

dar garadashanad bar hasabe akhtiar dust

gar bad fetne har do jahan ra be ham zanad

ma o cheragh cheshm o rah anatzare dust

kohl aljauahri be man ar ey nasim sobh

zan khak nikabakht ke shod rahagzare dust

maiim o astan-ye 'eshgh o sar niaz

ta khuabe khosh ke ra bord andar kenar dust

dashaman be ghasde hafez agar dam zanad che bak?

mennat khadai ra ke nayam sharamsare dust