Ghazal 59

دارم امید عاطفتی از جناب دوست

کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

دانم که بُگذرد ز سرِ جرمِ من که او

گر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست

چندان گریستیم که هر کس که برگذشت

در اشکِ ما چو دید روان گفت «کاین چه جوست؟»

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان

موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

دارم عجب ز نقشِ خیالش که چون نرفت

از دیده‌ام که دَم به دَمش کار شُست و شوست

بی گفت و گوی زلفِ تو دل را همی کُشد

با زلف دلکَش تو که را روی گفت و گوست؟

عمری‌ست تا ز زلفِ تو بویی شنیده‌ام

زان بوی در مشامِ دلِ من هنوز بوست

حافظ بد است حالِ پریشانِ تو، ولی

بر بویِ زلفِ یار پریشانیَت نکوست

daram omid 'atafti az janab dust

kardam janaiti o amidm be 'fu ust

danam ke bogazard ze sar jarme man ke u

gar che pariush ast valikn farashte-khust

chandan garistim ke har kas ke baragazashat

dar ashk ma cho did ravan goft ka'in che just?

hich ast an dahan o nabinm az u neshan

muy ast an miyan o nadanm ke an che must

daram ajab ze naghsh khialsh ke chon narafat

az dide-am ke dam be damsh kar shost o shust

bi goft o guy zolf to del ra hami koshd

ba zolf dalkash to ke ra ruy goft o gust?

'omri-st ta ze zolf to buii shanide-am

zan buy dar mashame del man hanuz bust

hafez bad ast hal parishane to, vali

bar buy zolf yar parishanyat nakust