Ghazal 56

دل سراپردهٔ محبتِ اوست

دیده آیینه‌دارِ طلعت اوست

من که سر در نیاورم به دو کون

گردنم زیرِ بارِ منتِ اوست

تو و طوبی و ما و قامتِ یار

فکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست

گر من آلوده‌دامنم چه عجب

همه عالم گواهِ عصمتِ اوست

من که باشم در آن حرم که صبا

پرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست

بی خیالش مباد منظرِ چشم

زآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست

هر گلِ نو که شد چمن‌آرای

زَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست

دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماست

هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست

مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طرب

هر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست

من و دل گر فدا شدیم چه باک؟

غرض اندر میان سلامتِ اوست

فقرِ ظاهر مبین که حافظ را

سینه گنجینهٔ محبتِ اوست

del saraparad-ye mahabte ust

dide aiine-dar tal't ust

man ke sar dar niaurm be do kun

garadanam zir bar mennat ust

to o tubi o ma o ghamte yar

fekr har kas be ghadr hemmat ust

gar man alude-damanm che ajab

hame 'alam guahe 'samte ust

man ke bashm dar an haram ke saba

parde-dar harime horamte ust

bi khialsh mabad manazre cheshm

zan ke in gushe jay khalvat ust

har gol now ke shod chaman-arai

ze asr rang o buy sohbat ust

dowr majnun gazashat o nubte mast

har kasi panaj ruz, nubte ust

molkate 'ashaghayy o ganj tarab

har che daram ze yomne hemmat ust

man o del gar fada shadim che bak?

gharaz andar miyan salamat ust

faghre zahr mabin ke hafez ra

sine ganjin-ye mahabte ust