Ghazal 55

خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است

ز کارستانِ او یک شمه این است

جمالت مُعجِزِ حُسن است لیکن

حدیثِ غمزه‌ات سحرِ مبین است

ز چشمِ شوخِ تو جان کی توان برد؟

که دایم با کمان اندر کمین است

بر آن چشمِ سیه صد آفرین باد

که در عاشق کُشی سِحرآفرین است

عجب عِلمیست عِلم هیئت عشق

که چرخِ هشتمش، هفتم زمین است

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟

حسابش با کرام الکاتبین است

مشو حافظ ز کیدِ زلفش ایمن

که دل برد و کنون در بندِ دین است

khame zolf to dam kafar o din ast

ze karastane u yek shame in ast

jamalt mo'jeze hosn ast liken

hadis ghamze-at sahar mabin ast

ze cheshm shukh to jan key tavan bord?

ke daim ba kaman andar kamin ast

bar an cheshm siyah sad afrin bad

ke dar 'ashegh keshi sehrafrin ast

ajab 'elmist 'elm hi'et 'eshgh

ke charkh hashatamash, hafatam zamin ast

to pandari ke badgu raft o jan bord?

hasabsh ba karam alkatbin ast

masho hafez ze kide zalafash aimn

ke del bord o konun dar band din ast