Ghazal 492

سلامی چو بوی خوش آشنایی

بدان مردم، دیدِهٔ روشنایی

درودی چو نورِ دلِ پارسایان

بدان شمعِ خلوتگه پارسایی

نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جای

دلم خون شد از غصه، ساقی کجایی؟

ز کوی مُغان رخ مگردان که آن جا

فروشند مفتاحِ مشکل‌گشایی

عروس جهان گر چه در حد حُسن است

ز حد می‌برد شیوهٔ بی‌وفایی

دل خستهٔ من گرش همتی هست

نخواهد ز سنگین‌دلان، مومیایی

مِیِ صوفی‌افکن، کجا می‌فروشند؟

که در تابم از دست زهدِ ریایی

رفیقان چنان عهد صحبت شکستند

که گویی نبوده‌ست خود، آشِنایی

مرا گر تو بگذاری, اِی نفس طامِع!

بسی پادِشایی کنم در گدایی

بیاموزمت کیمیای سعادت

ز هم‌صحبت بد، جدایی، جدایی

مکن حافظ از جورِ دوران، شکایت

چه دانی تو ای بنده! کار خدایی؟

salami cho buy khosh ashnaii

bedan mardom, dide-ye rushnaii

darudi cho nur del parsaian

bedan sham' khalutge parsaii

nemi-binam az hamadman hich bar jay

delam khun shod az ghosse, saghi kajaii?

ze kuy moghan rokh magardan ke an ja

farushand maftahe moshkel-gashaii

'rus jahan gar che dar had hosn ast

ze had mi-bord shive bi-vafaii

del khaste man garash hamti hast

nakhaahad ze sangin-dalan, mumiaii

mi sufi-afakn, koja mi-farushand?

ke dar tabm az dast zohd riaii

rafighan chenan ahd sohbat shakasatanad

ke guyi nabude-st khod, ashenaii

mara gar to bagzari, ey nafas tame'!

basi padeshaii konam dar gadaii

biamuzamt kimiai s'adt

ze ham-sohbat bad, jadaii, jadaii

makon hafez az jowr duran, shakait

che dani to ey bande! kar khadaii?