Ghazal 490

دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

خِرْقِه، جایی گِرُوِ بادِه و دَفْتَر، جایی

دِل که آیینِهٔ شاهی‌ست غُباری دارَد

از خُدا می‌طَلَبَم صُحْبَتِ روشَن‌رایی

کرده‌ام توبِه به دَسْتِ صَنَمِ بادِه‌فُروش

که دِگَر، مِی نَخورم بی‌رُخِ بَزْم‌آرایی

نَرْگِس اَر لاف زَد از شیوِهٔ چَشْمِ تو مَرَنْج!

نَرَوَنْد اَهْلِ نَظَر از پِیِ نابینایی

شَرْحِ این قِصِّه مَگَر شَمْع بَرآرَد به زَبان

وَرنَه پَروانه نَدارد به سُخَن، پَروایی

جوی‌ها بَسْتِه‌اَم از دیدِه به دامان که مَگَر

دَر کِنارَم بِنِشانَنْد سَهی‌بالایی

کَشْتیِ بادِه بیاوَر که مَرا بی‌رُخِ دوست

گَشْت هَر گوشِهٔ چَشْم از غَمِ دِل، دَریایی

سُخَنِ غِیْر مَگو با مَنِ مَعْشوقه‌پَرَسْت!

کَز وِی و جامِ مِی‌اَم نیست به کَس، پَروایی

این حَدیثم چه خوش آمَد که سَحَرْگَه می‌گُفْت

بَر دَرِ مِیْکَدِه‌ای، با دَف و نِی، تَرْسایی

«گَر مُسَلْمانی از این است که حافِظ دارد

آه! اَگَر اَز پِیِ اِمْروز بُوَد فَردایی»

dar hame deyr moghan nist cho man, sheydaii

kherghe, jaii gerove bade o daftar, jaii

del ke aiine-ye shahi-st ghobari darad

az khoda mi-talabam sohbat roshan-raii

karde-am tobe be dast sanam bade-forush

ke degar, mi nakhurm bi-rokh bazm-araii

narges ar laf zad az shive cheshm to maranj!

naravand ahl nazar az peye nabinaii

sharhe in ghesse magar sham' bararad be zaban

varnae parvane nadarad be sokhan, paruaii

jui-ha baste-am az didee be daman ke magar

dar kenaram beneshanand sahi-balaii

kashatye bade biavar ke mara bi-rokh dust

gasht har gushe cheshm az gham del, dariaii

sokhan gheyr magu ba man ma'shughe-parast!

kaz vei o jam mi-am nist be kas, paruaii

in hadism che khosh amad ke sahargae mi-goft

bar dar meykade-ey, ba daf o ney, tarsaii

gar mosalmani az in ast ke hafez darad

ah! agar az peye emruz bud fardaii