Ghazal 487

ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی

تا راهرو نباشی کی راهبر شوی؟

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق

هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

دست از مسِ وجود چو مردان ره بشوی

تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

خواب و خورت ز مرتبهٔ خویش دور کرد

آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد

بالله کز آفتاب فلک خوب‌تر شوی

یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر

کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی

از پای تا سرت همه نور خدا شود

در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی

وجه خدا اگر شودت منظر نظر

زین پس شکی نماند که صاحب‌نظر شوی

بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود

در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی

گر در سرت هوای وصال است حافظا

باید که خاک درگه اهل هنر شوی

ey bi-khabar bakush ke saheb-khabar shui

ta rahru nabashi key rahabr shui?

dar makatab haghaigh pish adib 'eshgh

han ey pasar bakush ke ruzi padar shui

dast az mase vajud cho mardan rah bashui

ta kimiai 'eshgh biabi o zar shui

khuab o khurt ze maratab-ye khish dowr kard

an ge rasi be khish ke bi khuab o khor shui

gar nur 'eshgh hagh be del o jant aufatd

balle kaz aftab falak khub-tar shui

yek dam gharigh bahar khoda sho gaman mabar

kaz ab hafat bahar be yek muy tar shui

az pay ta sarat hame nur khoda shavad

dar rah zualajlal cho bi pa o sar shui

vaje khoda agar shudt manazar nazar

zin pas shaki namand ke saheb-nazar shui

bonyad hasti to cho zir o zabar shavad

dar del madar hich ke zir o zabar shui

gar dar sarat havaye vesal ast hafeza

bayad ke khak darge ahl honar shui