Ghazal 486

بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

می‌خوانْد دوش، درسِ مقاماتِ معنوی

یعنی بیا، که آتشِ موسی، نمودْ گُل

تا از درخت، نکتهٔ توحید بشنوی

مرغان باغ، قافیه‌سنجند و بذله‌گوی

تا خواجه مِی خورَد، به غزل‌های پهلوی

جمشید، جز حکایتِ جام، از جهان نَبُرد

زنهار! دل مَبَند، بر اسبابِ دنیوی

این قصّهٔ عجب شِنو از بختِ واژگون

ما را بِکُشت یار، به انفاسِ عیسَوی

خوش، وقتِ بوریا و گدایی و خوابِ امن

کاین عیش، نیست درخورِ اُورَنگِ خسروی

چَشمت، به غَمزه، خانهٔ مردم، خراب کرد

مَخموریـَت مَباد، که خوش مَست می‌رَوی

دهقان سال‌خورده، چه خوش گفت با پسر

کای نورِ چشمِ من! به جز از کِشته، نَدرَوی

ساقی، مگر وظیفهٔ حافظ، زیاده داد

کآشفته گَشت، طُرّهٔ دَستارِ مولوی

From the cypress-hough, in Pahlavi shout, the bulbul, Last night, the lesson of the stages of spirituality (the Masnavl of Jalalu-d-Din Rumi) kept saying

— " Come, for the rose hath displayed the fire of Musa, " So that, from the (fiery) bush, the subtlety of the unity (of God), thou mayst hear." Melody-measuring and jest-uttering, are the birds of the garden,

...

...

...

...

...

...

...

...

bolbol, ze shakhe sarv, be galbange pahlui

mi-khuand dush, darse maghamate m'nui

ya'ni biya, ke atash musi, nemud gol

ta az darakhat, nokte tuhid bashnui

marghan bagh, ghafie-sanajanad o bazle-guy

ta khaje mi khord, be ghazal-hai pahlui

jamshid, joz hekayat jam, az jahan nabord

zanhar! del maband, bar asbabe daniui

in ghesse ajab shenu az bakht vaazhgun

ma ra bekosht yar, be anfase 'isaui

khosh, vaght buria o gadaii o khuabe amn

ka'in 'ish, nist darkhure ourange khasrui

chashamt, be ghamze, khane mardom, kharab kard

makhmurit mabad, ke khosh mast mi-ruy

dahghan sal-khurde, che khosh goft ba pasar

kai nur cheshm man! be joz az keshte, nadraui

saghi, magar vazif-ye hafez, ziade dad

kashafte gasht, torre dastare mului