Ghazal 484

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

به خدایی که تویی بندهٔ بگزیدهٔ او

که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی

گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست

بی‌دلی سهل بود گر نَبُوَد بی‌دینی

ادب و شرم تو را خسرو مه‌رویان کرد

آفرین بر تو که شایستهٔ صد چندینی

عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار

ظاهراً مصلحت وقت در آن می‌بینی

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم؟

عاشقان را نبود چاره به جز مسکینی

باد صبحی به هوایت ز گلستان برخاست

که تو خوش‌تر ز گل و تازه‌تر از نسرینی

شیشه‌بازیِ سِرشکم نگری از چپ و راست

گر بر این منظر بینش نفسی بنشینی

سخنی بی‌غرض از بندهٔ مخلص بشنو

ای که منظور بزرگان حقیقت بینی

نازنینی چو تو پاکیزه‌دل و پاک‌نهاد

بهتر آن است که با مردمِ بد ننشینی

سیل این اشک روان صبر و دل حافظ برد

بَلَغَ الطّاقَةَ یا مُقلَةَ عَینی بِیني

تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل

لایق بندگی خواجه جلال‌الدینی

to magar bar lab abi be havas banshini

var na har fetne ke bini hame az khod bini

be khadaii ke tuii bande bagzid-ye u

ke bar in chakr dirine kasi nagzini

gar amant be salamat babaram baki nist

bi-deli shal bud gar nabud bi-dini

adb o sharam to ra khasru mah-ruian kard

afrin bar to ke shaisat-ye sad chandini

ajab az lotf to ey gol ke nashasti ba khar

zahran masalahat vaght dar an mi-bini

sabr bar jowr raghibt che konam gar nakanam?

'asheghan ra nabud chare be joz maskini

bad sabhi be huait ze golestan barkhast

ke to khosh-tar ze gol o taze-tar az nasrini

shishe-bazye serashakm nagri az chap o rast

gar bar in manazar binesh nafsi banshini

sakhni bi-gharaz az bande makhalas beshno

ey ke manzur bazargan haghighat bini

naznini cho to pakize-del o pak-nahad

bahatar an ast ke ba mardom bad nanshini

sil in ashk ravan sabr o del hafez bord

balagha alattaghae ya moghlae 'aini beini

to bedin nazki o sarakshi ey sham' chagal

laigh bandegi khaje jalal-aldini