Ghazal 48

صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست

گوهرِ هر کس از این لعل، توانی دانست

قدر مجموعهٔ گل، مرغِ سَحَر داند و بس

که نه هر کو ورقی خواند، معانی دانست

عرضه کردم دو جهان بر دلِ کاراُفتاده

به جز از عشقِ تو باقی همه فانی دانست

آن شد اکنون که ز اَبنایِ عَوام اندیشم

مُحتَسِب نیز در این عیشِ نهانی دانست

دل‌بر، آسایش ما مَصلحتِ وقت ندید

ور نه از جانبِ ما دل‌نگرانی دانست

سنگ و گِل را کُنَد از یُمنِ نظر لعل و عقیق

هر که قَدرِ نفسِ بادِ یمانی دانست

ای که از دفترِ عقل، آیت عشق آموزی

ترسم این نکته به تَحقیق ندانی دانست

مِی بیاور که ننازد به گلِ باغِ جهان

هر که غارت‌گریِ بادِ خزانی دانست

حافظ این گوهرِ مَنظوم که از طَبع اَنگیخت

زَ اثرِ تربیتِ آصِفِ ثانی دانست

sufi az partu mi raz nahani danest

gohar har kas az in la'l, tuani danest

ghadr majmu'-ye gol, morgh sahar danad o bas

ke na har ku varghi khuand, m'ani danest

'raze kardam do jahan bar del karaftade

be joz az 'eshgh to baghi hame fani danest

an shod aknun ke ze abnaye 'auam andishm

mohtaseb niz dar in 'ishe nahani danest

del-bar, asaish ma masalahte vaght nadid

var na az janbe ma del-nagrani danest

sanag o gol ra konad az yomne nazar la'l o 'ghigh

har ke ghadr nafas bad yamani danest

ey ke az dafatre aghl, ait 'eshgh amuzi

tarasam in nokte be tahghigh nadani danest

mi biaur ke nanazd be gol bagh jahan

har ke ghart-garye bad khazani danest

hafez in gohar manzum ke az tab' angikht

ze asre tarbite asefe sani danest