Ghazal 477

دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

فراغتی و کتابی و گوشهٔ چمنی

من این مقام به دنیا و آخرت ندهم

اگر چه در پِی‌ام افتند هر دم انجمنی

هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد

فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی

بیا که رونق این کارخانه کم نشود

به زهدِ همچو تویی، یا به فسق همچو منی

ز تندباد حوادث نمی‌توان دیدن

در این چمن که گلی بوده است یا سَمنی

ببین در آینهٔ جام، نقش‌بندیِ غیب

که کس به یاد ندارد چنین عجب زَمنی

از این سَموم که بر طَرْف بوستان بگذشت

عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند

چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی

مزاجِ دَهر تَبَه شد در این بلا حافظ

کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟

do yar zirk o az bade khan do mani

faraghti o katabi o gushe chamni

man in magham be donya o akhart nadaham

agar che dar pei-am afatand har dam anajamni

har an ke kanaj ghana't be ganj donya dad

farukht yausf masri be kamatrin samni

biya ke rungh in karkhane kam nashavad

be zohd hamcho tuii, ya be fasagh hamcho mani

ze tanadbad huads nemi-tavan didn

dar in chaman ke gali bude ast ya samni

bebin dar ayene jam, naghsh-banadye ghib

ke kas be yad nadarad chenin ajab zamni

az in samum ke bar taraf bustan bagazashat

ajab ke buy gali hast o rang nasatarni

be sabr kush to ey del ke hagh raha nakanad

chenin 'aziz nagini be dast aharamni

mazaje dahr tabae shod dar in bala hafez

kojast fekr hakimi o rai barahamni?