Ghazal 476

نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

گذر به کوی فلان کن، در آن زمان که تو دانی

تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت

به مردمی، نه به فرمان، چنان بران که تو دانی

بگو که جان عزیزم ز دست رفت، خدا را

ز لعل روح‌فزایش ببخش آن که تو دانی

من این حروف نوشتم، چنان که غیر ندانست

تو هم ز روی کرامت، چنان بخوان که تو دانی

خیال تیغ تو با ما، حدیث تشنه و آب است

اسیر خویش گرفتی، بکُش چنان که تو دانی

امید در کمرِ زَرکِشَت چگونه ببندم؟

دقیقه‌ای است نگارا در آن میان که تو دانی

یکی است تُرکی و تازی، در این معامله حافظ

حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی

nasim sobh s'adt! bedan neshan ke to dani

gozar be kuy falan kon, dar an zaman ke to dani

to pik khalvat razi o dide bar sar raht

be maradmi, na be farman, chenan baran ke to dani

begu ke jan 'zizm ze dast raft, khoda ra

ze la'l ruh-fazaish babakhash an ke to dani

man in haruf nushatm, chenan ke gheyr nadanast

to ham ze ruy karamt, chenan bekhaan ke to dani

khiyal tigh to ba ma, hadis tashne o ab ast

asir khish garafti, bekesh chenan ke to dani

omid dar kamre zarkeshat chagune babanadam?

daghighe-ey ast nagara dar an miyan ke to dani

yaki ast torki o tazi, dar in m'amle hafez

hadis 'eshgh bian kon, bedan zaban ke to dani