Ghazal 475

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

شیرین‌تر از آنی به شکرخنده که گویم

ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه

هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام

چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی؟

گویی بدهم کامت و جانت بستانم

ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

بیمار که دیده‌ست بدین سخت کمانی

چون اشک بیندازیش از دیدهٔ مردم

آن را که دمی از نظر خویش برانی

gafatanad khalaigh ke tuii yausf sani

chon nik badidm be haghighat be az ani

shirin-tar az ani be shakarakhande ke guyam

ey khasru khuban ke to shirin zamani

tashbie dahant natavan kard be ghonche

hargez nabud ghonche bedin tang dahani

sad bar bagafti ke daham zan dahanat kam

chon susn azade chera jamle zabani?

guyi badaham kamt o jant bastanm

tarasam nadhi kamm o janam bastani

cheshm to khadanag az sapar jan gazrand

bimar ke dide-st bedin sakhat kamani

chon ashk bindazish az did-ye mardom

an ra ke dami az nazar khish barani