Ghazal 474
غزل شمارهٔ ۴۷۴
9 couplets
هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی
که هم نادیده میبینی و هم ننوشته میخوانی
ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق؟
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی
بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعهٔ دلقش هزاران بت بیفشانی
گشادِ کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی
ملک در سجدهٔ آدم زمین بوس تو نیت کرد
که در حُسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی
چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی
دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی
ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی
خیال چنبر زلفش فریبت میدهد حافظ
«نگر تا حلقهٔ اقبال ناممکن نجنبانی»
For like (red) cornelian, is the seal of the seal-ring of my eye. With laughter, he (the Saki) spake, saying
— " Hafiz! the servant of thy nature, I am -. " Behold to what degree, me a fool, he (the Saki) maketh.
...
...
...
...
...
...
...
...
huakhuae tavam jana o mi-danam ke mi-dani
ke ham nadide mi-bini o ham nanushte mi-khuani
malamt-gu che dariabd miyan 'ashegh o ma'shugh?
nabind cheshm nabina khasus asrar panhani
bifshan zolf o sufi ra be pabazi o raghas aur
ke az har ragh'-ye dalaghash hazaran bat bifshani
goshad kar mashtaghan dar an abruy dalabanad ast
khoda ra yek nafas banshin gereh bagsha ze pishani
molk dar sajad-ye adm zamin bus to nit kard
ke dar hosn to latfi did bish az had ansani
cheragh afruz cheshm ma nasim zolf janan ast
mabad in jam' ra ya rab gham az bad parishani
darigha 'ish shab-giri ke dar khuab sahar bagazashat
nadani ghadr vaght ey del magar vaghti ke darmani
malul az hamarhan budn tarigh kardani nist
bekesh dashuari manzel be yad ahd asani
khiyal chanabar zalafash faribt mi-dahad hafez
nagar ta halghe aghbal namamakn najanbani