Ghazal 472

اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ

احمدِ شیخ اُوِیسِ حسنِ ایلخانی

خانِ بِنْ خان و شهنشاهِ شهنشاه‌نژاد

آن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی

دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد

مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی

ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند

دولت احمدی و معجزهٔ سبحانی

جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا

چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست

بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

گر چه دوریم به یاد تو قدح می‌گیریم

بعد منزل نبود در سفر روحانی

از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفت

حبّذا دجله بغداد و می ریحانی

سر عاشق که نه خاک در معشوق بود

کی خلاصش بود از محنت سرگردانی

ای نسیم سحری خاک در یار بیار

که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی

ahmado allah 'ali ma'delae alsoltane

ahamde sheykh oveise hosn ailkhani

khane ben khan o shahanshahe shahanshae-nazhad

an ke mi-zibd agar jan jahansh khuani

dide nadide be aghbal to aiman avard

marahba ey be chenin lotf khoda arzani

mah agar bi to barayad be do nimsh bazananad

dolat ahamdi o m'jaz-ye sabhani

jelve bakht to del mi-bord az shah o geda

cheshm bad dowr ke ham jani o ham janani

barashakan kakl tarkane ke dar tal' tost

bakhashash o kushsh khaghani o chanagazkhani

gar che durim be yad to ghadah mi-girim

ba'd manzel nabud dar safar ruhani

az gol parsim ghonche 'ishi nashakafat

hababza dajle baghdad o mi rihani

sar 'ashegh ke na khak dar ma'shugh bud

key khalassh bud az mahanat saragardani

ey nasim shari khak dar yar biyar

ke konad hafez az u did-ye del nurani