Ghazal 469

أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی

فدای خاک در دوست باد جان گرامی

پیام دوست شنیدن سعادت است و سلامت

مَنِ الْمُبَلِّغُ عَنّی إلی سُعادَ سلامی؟

بیا به شام غریبان و آب دیدهٔ من بین

به سان بادهٔ صافی در آبگینهٔ شامی

إذا تَغَرَّدَ عَن ذِی الْأَراکِ طائرُ خَیرٍ

فَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها أَنینُ حَمامي

بسی نماند که روز فراق یار سر آید

رَأَیْتُ مِن هَضَباتِ الْحِمیٰ قِبابَ خِیامِ

خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامت

قَدِمْتَ خَیْرَ قُدومٍ نَزَلْتَ خَیْرَ مَقامِ

بَعِدْتُ مِنْکَ وَ قَدْ صِرْتُ ذائباً کَهِلالٍ

اگر چه روی چو ماهت ندیده‌ام به تمامی

وَ إِن دُعِیتُ بِخُلْدٍ وَ صِرْتُ ناقِضَ عَهْدٍ

فما تَطَیَّبَ نَفْسی وَ ما اسْتَطابَ مَنامی

امید هست که زودت به بخت نیک ببینم

تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی

چو سِلْک دُرّ خوشاب است شعر نغز تو حافظ

که گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی

atat raua'eho rend alhemi o zada gharami

fadai khak dar dust bad jan garami

piam dust shanidn s'adt ast o salamat

man almoballegho 'anni eli so'ada salami?

biya be sham ghariban o ab did-ye man bin

be san bade safi dar abgin-ye shami

eza tagharrada 'an zei alarake ta'ero khairen

fala tafarrada 'an rauzeha anino hamami

basi namand ke ruz feragh yar sar ayad

raayto man hazabate alhemi ghebaba kheiame

khusha dami ke daraii o guimt be salamat

ghademta khayra ghodumen nazalta khayra maghame

ba'edto menka o ghad serto za'eban kahelalen

agar che ruy cho maht nadide-am be tamami

o en do'eito bekholden o serto nagheza ahd

fama tatayyaba nafsi o ma astataba manami

omid hast ke zudt be bakht nik babinm

to shad gashte be farmanadhi o man be ghalami

cho selk dar khushab ast she'r naghaz to hafez

ke gae lotf sabagh mi-bord ze nazam nazami