Ghazal 466

این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

وین دفتر بی‌معنی غرق می ناب اولی

چون عمر تبه کردم چندان که نگه کردم

در کنج خراباتی افتاده خراب اولی

چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی

هم سینه پر از آتش هم دیده پرآب اولی

من حالت زاهد را با خلق نخواهم گفت

این قصه اگر گویم با چنگ و رباب اولی

تا بی سر و پا باشد اوضاع فلک زین دست

در سر هوس ساقی در دست شراب اولی

از همچو تو دلداری دل برنکنم آری

چون تاب کشم باری زان زلف به تاب اولی

چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون آی

رندی و هوسناکی در عهد شباب اولی

In the street of the tavern (the stage of love and divine knowledge), every holy

traveller, that knew the Path, The knocking at another door, the source of ruin knew.

To the threshold of the tavern, whoever found a Path, The mysteries of the cloister

(the stage of Abids) from the bounty of the cup of wine (of love) knew.

The diadem of profligacy, Time gave to none save to that one,

Who, exaltation of the world (to be) in this cup (of profligacy),-— knew.

Seek not from us aught save the (sincere) devotion of the distraught (perfect lovers),

For the being wise, a sin,' the Shaikh of our religious order knew. 5.

From the Saki's line (of instruction of love), whoever read the mystery of both worlds,

The mysteries of Jamshid's cup with (equal to) the pictures of the (worthless) road-dust knew.

...

...

in kherghe ke man daram dar rahan sharab auli

vin dafatar bi-ma'ni gharagh mi nab auli

chon 'omr tabe kardam chandan ke negah kardam

dar kanaj kharabati oftade kharab auli

chon masalahat andishi dowr ast ze daruishi

ham sine por az atash ham dide parab auli

man halt zahed ra ba khalgh nakhuahm goft

in ghesse agar guyam ba chang o rabab auli

ta bi sar o pa bashad auza' falak zin dast

dar sar havas saghi dar dast sharab auli

az hamcho to deldari del baranakanam ari

chon tab kesham bari zan zolf be tab auli

chon pir shodi hafez az meykade birun ai

rendi o husnaki dar ahd shabab auli