Ghazal 465

رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

آمد به گوش ناگهم آواز بلبلی

مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلا

و اندر چمن فکنده ز فریاد غلغلی

می‌گشتم اندر آن چمن و باغ دم به دم

می‌کردم اندر آن گل و بلبل تاملی

گل یار حسن گشته و بلبل قرین عشق

آن را تفضلی نه و این را تبدلی

چون کرد در دلم اثر آواز عندلیب

گشتم چنان که هیچ نماندم تحملی

بس گل شکفته می‌شود این باغ را ولی

کس بی بلای خار نچیده‌ست از او گلی

حافظ مدار امید فرج از مدار چرخ

دارد هزار عیب و ندارد تفضلی

One morning to the garden I went a rose to pluck, Suddenly, came to my ear the clamour of a bulbul. Like me, wretched, in love for a rose, entangled he was

And into the sward, by hi* plaint, cast • a clamour.

Momently, in that garden-sward, I sauntered; On that rose and bulbul, I kept— a-musing. The rose became the lover of the thorn; and

the bulbul, the associate of love (and its pain); Not a change to this (the rose); nor to that (the bulbul), a change. 5.

When, in my heart, the bulbul's voice impression made, I so became that mine

remained not a particle of patience. Of this garden, many a rose keepeth blossoming.

But, From it, without the calamity of the thorn, none plucked a rose. Hafiz! of this centre-place

of existence, have no hope; A thousand defects, it hath; it hath not a single excellence.

...

...

...

raftam be bagh sabahadmi ta chanam gali

amad be gush naghm auaz balabli

meskin cho man be 'eshgh gali gashte mabatla

o andar chaman fakande ze faryad ghalaghli

mi-gashatam andar an chaman o bagh dam be dam

mi-kardam andar an gol o bolbol tamli

gol yar hosn gashte o bolbol gharin 'eshgh

an ra tafazli na o in ra tabadli

chon kard dar delam asr auaz 'nadlib

gashatam chenan ke hich namanadm tahamli

bas gol shakafte mi-shavad in bagh ra vali

kas bi balai khar nachide-st az u gali

hafez madar omid faraj az madar charkh

darad hezar 'eyb o nadarad tafazli