Ghazal 461

کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی

بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیدهٔ خود

أیا مَنازِلَ سَلمیٰ فَأینَ سَلماکِ؟

عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای

أنَا اصْطَبَرتُ قَتیلاً و قاتِلی شاکی

که را رسد که کند عیب دامن پاکت؟

که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

ز خاک پای تو داد آب، روی لاله و گل

چو کِلک صُنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز

و هاتِ شَمسَةَ کَرْمٍ مُطَیَّبٍ زاکی

دَعِ التَّکاسُلَ تَغْنَمْ فَقَد جَری مَثَلٌ

که زادِ راهروان چستی است و چالاکی

اثر نماند ز من، بی شمایلت، آری

أرَی مَآثِرَ مَحیایَ مِن مُحَیّاکِ

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟

که همچو صنع خدایی ورای ادراکی

katabto ghessae shaughi o madma'i baki

biya ke bi to be jan amadam ze ghamnaki

basa ke gafte-am az showgh ba do did-ye khod

aia manazela salmi faaina salmake?

'jib vaagh'e-ey o gharib hadse-ey

anaa astabarto ghatilan o ghateli shaki

ke ra resad ke konad 'eyb daman pakt?

ke hamcho ghatre ke bar barag gol chakad paki

ze khak pay to dad ab, ruy lale o gol

cho kelk son' ragham zad be abi o khaki

saba 'birafshan gasht saghiya barkhiz

o hate shamsae karam motayyaben zaki

da'e alattakasola taghnam faghad jari masalon

ke zade rahruan chasti ast o chalaki

asr namand ze man, bi shamailt, ari

arai maasera mahiaya man mohayyake

ze vasf hosn to hafez chagune natagh zanad?

ke hamcho san' khadaii varai adraki