Ghazal 457

هزار جهد بکردم که یار من باشی

مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

چراغِ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردی

انیسِ خاطر امّیدوار من باشی

چو خسروانِ ملاحت، به بندگان نازند

تو در میانه، خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خونین‌دلم ز عشوهٔ او

اگر کنم گله‌ای غم‌گسار من باشی

در آن چمن که بتان، دست عاشقان گیرند

گرت ز دست برآید، نگار من باشی

شبی به کلبهٔ احزانِ عاشقان آیی

دمی انیسِ دلِ سوگوارِ من باشی

شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر من

گر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت، کرده‌ای وظیفهٔ من

اگر ادا نکنی، قرض‌دار من باشی

من این مراد ببینم به خود که نیم‌شبی

به جای اشک روان، در کنار من باشی

من ار چه حافظ شهرم، جویی نمی‌ارزم

مگر تو از کرم خویش، یار من باشی

hezar jahad bakaradam ke yar man bashi

maradabakhsh del bi-gharar man bashi

cheragh did-ye shab-zende-dar man gardi

anise khater ammiduar man bashi

cho khasruane malaht, be banadgan nazand

to dar miane, khadaunadgar man bashi

az an 'ghigh ke khunin-delam ze 'eshve u

agar konam gale-ey gham-gasar man bashi

dar an chaman ke batan, dast 'asheghan girand

garat ze dast barayad, negar man bashi

shabi be kalab-ye ahzane 'asheghan aii

dami anise del suguare man bashi

shavad ghazal-ye khorshid, seyd laghr man

gar ahuii cho to yek dam, shakar man bashi

se buse kaz do labat, karde-ey vazif-ye man

agar ada nakni, gharaz-dar man bashi

man in morad babinm be khod ke nim-shabi

be jay ashk ravan, dar kenar man bashi

man ar che hafez shaharam, juii nemi-arazm

magar to az karam khish, yar man bashi