Ghazal 455

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی

ای پسر جام مِی‌ام ده که به پیری برسی

چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند

شاه‌بازانِ طریقت به مقامِ مگسی

دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم

گفت: «ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی؟»

با دل خون‌شده چون نافه خوشش باید بود

هر که مشهور جهان گشت به مشکین‌نفسی

لمع البرق مِن الطّور و آنَستُ بهِ

فلَعَلّی لک آتٍ بشهابٍ قبسِ

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

وه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی

بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن

حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم

جان نهادیم بر آتش ز پی خوش‌نفسی

چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ

یَسَر الله طریقاً بکَ یا ملتمِسی

The satin coat (of worldly rank) of that one who void of skill (and

spirituality) is. To Thy threshold (the sky of joyousness), one can reach only with difficulty.

Yes: With difficulty, the ascent to the sky of joyousness is. 10. In the morning, in a dream, I beheld the

glance of union with Him: Oh excellent! when the stage of sleeping better than the (stage of) waking is.

To an exceeding degree, reached the tyranny of the Friend

and, I fear That the end of His tyranny, the beginning of His flight is.

Hafiz! vex not His heart with weeping, and conclude

For, in little injurng, everlasting safety is.

...

...

...

...

...

'omr bagazashat be bi-hasli o bualhusi

ey pasar jam mi-am de ke be piri barsi

che shakarhast dar in shahr ke ghan' shade-and

shah-bazane tarighat be maghame magsi

dush dar khil ghalaman darash mi-raftam

goft: ey 'ashegh bichare to bari che kasi?

ba del khun-shade chon nafe khushsh bayad bud

har ke mashhur jahan gasht be moshkin-nafsi

lam' alabargh man alattur o anasto be

fala'alli lak aten bashhaben ghabse

karuan raft o to dar khuab o biaban dar pish

vae ke bas bi-khabar az ghalaghal chandin jarsi

bal bagsha o safir az shajar tubi zan

hif bashad cho to marghi ke asir ghafsi

ta cho majamar nafsi daman janan girm

jan nahadim bar atash ze pi khosh-nafsi

chand puid be havaye to ze har su hafez

yasar allah tarighan baka ya malatmesi