Ghazal 452

طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری

ارادتی بنما تا سعادتی بِبَری

بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش

که بنده را نخرد کس به عیب بی‌هنری

می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند؟

به عذر نیم‌شبی کوش و گریهٔ سحری

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین‌کار

که در برابر چشمیّ و غایب از نظری؟

هزار جان مقدّس بسوخت زین غیرت

که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری

ز من به حضرت آصف که می‌برد پیغام

که یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری؟

بیا که وضع جهان را چنان که من دیدم

گر امتحان بکنی مِی خوریّ و غم نخوری

کلاه سروریت کج مباد بر سر حُسن

که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری

به بوی زُلف و رُخت می‌روند و می‌آیند

صبا به غالیه ساییّ و گل به جلوه‌گری

چو مستعّد نظر نیستی وصال مجوی

که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری

دعای گوشه‌نشینان بلا بگرداند

چرا به گوشهٔ چشمی به ما نمی‌نگری؟

بیا و سلطنت از ما بخر به مایهٔ حسن

وَزین معامله غافل مشو که حیف خوری

طریق عشق طریقی عجب خطرناک است

نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری

به یُمنِ همّتِ حافظ امید هست که باز

اَریٰ اُسامِرُ لیلایَ لَیلةَ القَمَری

O thou void of news (of love)! strive that the master of news, thou mayst be

So long as way-farer thou art not, road-guide how (is it that) thou mayst be ?

In the school of truths (and of ma'rifat), before love's master (the murshid, per- fect and excellent)

Ho! O son! strive that, one day (worthy to be) father (old) thou mayst be.

Far from love's degree, thee, sleeping and eating put

To love, thou attainest at that time when sleepless and foodless thou shalt be.

When, on thy heart and soul, the light of God's love falleth, By

God (I swear) that fairer than the sky's (resplendent) sun— thou shalt be. 5.

From the copper of thy existence, like men of the Path (tarikat), thy hand wash, So that love's alchemy, thou mayst obtain

and gold — — thou mayst be.

From head to foot, thine all God's light shall be, When footless and headless (the

world's chattels and ease abandoned), in the Path of Him possessed of majesty, thou shalt be.

A moment, immersed in God's sea, be

think not, That, to the extent of a single hair, with the water of seven (all the) seas (of the world), wet, thou shalt be.

If the face of God be the spectacle-place of thy vision After this,

not a doubt remaineth that the possessor of vision, - thou shalt be. 5.

The (base) copper of thy existence, abandon

and of it, without news be. It, below and above (ruined), the foundation of thy existence be, Think not in thy heart that, below and above, thou mayst be.

Hafiz! if in thy head be desire of union (with the true Beloved), It

is necessary that the dust of the court of Him possessed of vision, thou shouldest be.

...

...

...

...

tofile hasatye 'shaghanad adamayy o pari

aradti banma ta s'adti bebari

bakush khaje o az 'eshgh bi-nasib mabash

ke bande ra nakharad kas be 'eyb bi-honari

mi sabuh o shakarkhuab sabahadam ta chand?

be 'zar nim-shabi kush o gari-ye shari

to khod che l'bati ey shahsuar shirin-kar

ke dar barabr chashamayay o ghayeb az nazri?

hezar jan maghadadas besukht zin ghirt

ke har sabah o masa sham' majles dagri

ze man be hazarat asf ke mi-bord pigham

ke yad gir do masar' ze man be nazam dari?

biya ke vaz' jahan ra chenan ke man didam

gar amathan bakni mi khurayy o gham nakhuri

kalae sarurit kaj mabad bar sar hosn

ke zib bakht o sazauar molk o taj sari

be buy zolf o rakht mi-rund o mi-aind

saba be ghalie saiyy o gol be jelve-gari

cho masat''d nazar nisti vesal majui

ke jam jam nakanad sud vaght bi-basri

do'aye gushe-nashinan bala bagardand

chera be gushe chashmi be ma nemi-nagri?

biya o salatanat az ma bakhar be maye hosn

vazin m'amle ghafel masho ke hif khuri

tarigh 'eshgh tarighi ajab khatarnak ast

n'uzballe agar rah be maghasdi nabri

be yomne hemmat hafez omid hast ke baz

ari osamero lilaya laile alghamari