Ghazal 451

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری

تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری

آن کس که اوفتاد خدایش گرفت دست

گو بر تو باد تا غم افتادگان خوری

در کوی عشق شوکت شاهی نمی‌خرند

اقرار بندگی کن و اظهار چاکری

ساقی به مژدگانی عیش از درم درآی

تا یک دم از دلم غم دنیا به در بری

در شاه‌راه جاه و بزرگی خطر بسی‌ست

آن به کز این گریوه سبک‌بار بگذری

سلطان و فکر لشکر و سودای تاج و گنج

درویش و امن خاطر و کنج قلندری

یک حرف صوفیانه بگویم اجازت است؟

ای نور دیده صلح به از جنگ و داوری

نیل مراد بر حسب فکر و همت است

از شاه نذر خیر و ز توفیق یاوری

حافظ غبار فقر و قناعت ز رخ مشوی

کاین خاک بهتر از عمل کیمیاگری

khosh kard yaauri falakat ruz dauri

ta shokr chon koni o che shakrane auri

an kas ke auftad khadaish gereft dast

gu bar to bad ta gham aftadgan khuri

dar kuy 'eshgh shukt shahi nemi-kharanad

aghrar bandegi kon o azhar chakri

saghi be mazhadgani 'ish az daram darai

ta yek dam az delam gham donya be dar bari

dar shah-rah jae o bazargi khatar basi-st

an be kaz in gariue sabak-bar bagazri

soltan o fekr lashakar o sudai taj o ganj

daruish o amn khater o kanaj ghalanadri

yek harf sufiane baguim ajazt ast?

ey nur dide solh be az janag o dauri

nil morad bar hasab fekr o hemmat ast

az shah nazar khir o ze tufigh yaauri

hafez ghabar faghar o ghana't ze rokh mashui

ka'in khak bahatar az 'amal kimiagri