Ghazal 45

در این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل است

صُراحیِ مِیِ ناب و سَفینهٔ غزل است

جَریده رُو که گُذَرگاهِ عافیت، تَنْگ است

پیاله گیر که عُمرِ عزیز، بی‌بَدَل است

نه من ز بی‌عَمَلی، در جهان، مَلولَم و بَس

مَلالَتِ عُلما هم ز عِلْمِ بی‌عَمَل است

به چَشْمِ عَقْل در این رَهْگُذارِ پُرآشوب

جهان و کارِ جهان، بی‌ثُبات و بی‌مَحَل است

بگیر طُرِّهٔ مه‌چهره‌ای و قِصِّه مَخوان

که سَعْد و نَحْس ز تأثیرِ زُهْرِه و زُحَل است

دلم، امیدِ فراوان به وَصْلِ رویِ تو داشت

ولی اَجَل به رَهِ عمر، رَهْزَنِ اَمَل است

به هیچ دور نخواهند یافت هُشیارش

چُنین که «حافظِ» ما، مَسْتِ بادهٔ اَزَل است

dar in zamane, rafighi ke khali az khalal ast

sorahye mi nab o safin-ye ghazal ast

jaride ru ke gozargahe 'afit, tang ast

piyale gir ke 'omr 'aziz, bi-badal ast

na man ze bi-'amali, dar jahan, malulam o bas

malalate 'olma ham ze 'elm bi-'amal ast

be cheshm aghl dar in rahgozare porashub

jahan o kar jahan, bi-sobat o bi-mahal ast

bagir torre mah-chehre-ey o ghesse makhuan

ke sa'd o nahs ze tasire zohree o zohal ast

delam, omid farauan be vasl ruy to dasht

vali ajal be rah 'omr, rahzane amal ast

be hich dowr nakhuahand yaaft hoshiarsh

chenin ke hafez ma, mast bade azal ast