Ghazal 449

ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

تشنهٔ بادیه را هم به زلالی دریاب

به امیدی که در این ره به خدا می‌داری

دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن

به از این دار نگاهش که مرا می‌داری

ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند

ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری

ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست

عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم

از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری؟

حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند

سعی نابرده چه امید عطا می‌داری؟

ey ke mahjuri 'shagh rua mi-dari

'asheghan ra ze bar khish jada mi-dari

tashan-ye badie ra ham be zalali daryab

be amidi ke dar in rah be khoda mi-dari

del babardi o bahal karadamat ey jan liken

be az in dar nagahsh ke mara mi-dari

saghar ma ke harifan degar mi-nushand

ma tahamal naknim ar to rua mi-dari

ey magas hazarat simargh na julange tost

'raz khod mi-bari o zhamat ma mi-dari

to be taghsir khod aftadi az in dar mahrum

az ke mi-nali o faryad chera mi-dari?

hafez az padashhan paie be khedmat talabanad

s'i nabarde che omid 'ta mi-dari?