Ghazal 447

بیا با ما مَوَرز این کینه‌داری

که حق صحبت دیرینه داری

نصیحت گوش کن کاین در بسی به

از آن گوهر که در گنجینه داری

ولیکن کی نمایی رخ به رندان؟

تو کز خورشید و مه آیینه داری

بدِ رندان مگو ای شیخ و هُش دار

که با حکم خدایی کینه داری

نمی‌ترسی ز آه آتشینم؟

تو دانی خرقهٔ پشمینه داری؟

به فریاد خمار مفلسان رس

خدا را گر میِ دوشینه داری

ندیدم خوش‌تر از شعر تو حافظ

به قرآنی که اندر سینه داری

biya ba ma mavarz in kine-dari

ke hagh sohbat dirine dari

nasiht gush kon ka'in dar basi be

az an gohar ke dar ganjine dari

valikn key namaii rokh be rendan?

to kaz khorshid o mah aiine dari

bade rendan magu ey sheykh o hosh dar

ke ba hokm khadaii kine dari

nemi-tarsi ze ah atshinm?

to dani kherghe pashmine dari?

be faryad khamar mafalsan ras

khoda ra gar mi dushine dari

nadidm khosh-tar az she'r to hafez

be gharani ke andar sine dari