Ghazal 442

به جان او که گرم دسترس به جان بودی

کمینه پیشکش بندگانش آن بودی

بگفتمی که «بها چیست خاک پایش را؟»

اگر حیات گران مایه جاودان بودی

به بندگی قدش سرو معترف گشتی

گرش چو سوسن آزاده ده زبان بودی

به خواب نیز نمی‌بینمش چه جای وصال

چو این نبود و ندیدیم باری آن بودی

اگر دلم نشدی پایبند طرهٔ او

کی‌اش قرار در این تیره‌خاکدان بودی؟

به رخ چو مهر فلک بی‌نظیر آفاق است

به دل دریغ که یک ذره مهربان بودی

درآمدی ز درم کاشکی چو لمعهٔ نور

که بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی

ز پرده نالهٔ حافظ برون کی افتادی؟

اگر نه همدم مرغان صبح خوان بودی

be jan u ke garam dasataras be jan budi

kamine pishaksh banadgansh an budi

bagafatmi ke baha chist khak paish ra?

agar hiat garan maye javdan budi

be bandegi ghadash sarv m'taraf gashti

garash cho susn azade de zaban budi

be khuab niz nemi-binamsh che jay vesal

cho in nabud o nadidim bari an budi

agar delam nashdi paiband torre u

key-ash gharar dar in tire-khakdan budi?

be rokh cho mehr falak bi-nazir afagh ast

be del darigh ke yek zare maharban budi

daramdi ze daram kashki cho lam'-ye nur

ke bar do did-ye ma hokm u ravan budi

ze parde nale hafez birun key aftadi?

agar na hamadam marghan sobh khan budi