Ghazal 437

ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی

شرح جمال حور ز رویت روایتی

انفاس عیسی از لب لعلت لطیفه‌ای

آب خضر ز نوش لبانت کنایتی

هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ای

هر سطری از خصال تو و از رحمت آیتی

کی عطرسای مجلس روحانیان شدی؟

گل را اگر نه بوی تو کردی رعایتی

در آرزوی خاک در یار سوختیم

یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی

ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت

صد مایه داشتی و نکردی کفایتی

بوی دل کباب من آفاق را گرفت

این آتش درون بکند هم سرایتی

در آتش ار خیال رخش دست می‌دهد

ساقی بیا که نیست ز دوزخ شکایتی

دانی مراد حافظ از این درد و غصه چیست؟

از تو کرشمه‌ای و ز خسرو عنایتی

ey ghesse behesht ze kuit hakaiti

sharah jamal hur ze ruit ruaiti

anfas 'isi az lab l'lat latife-ey

ab khazar ze nush labant kanaiti

har pare az del man o az ghosse ghesse-ey

har satri az khasal to o az rahamat aiti

key 'tarsai majles ruhanian shodi?

gol ra agar na buy to kardi r'aiti

dar arzui khak dar yar sukhtim

yad aur ey saba ke nakardi hamaiti

ey del be harze dansh o 'marat be bad raft

sad maye dashti o nakardi kafaiti

buy del kabab man afagh ra gereft

in atash darun bekonad ham saraiti

dar atash ar khiyal rakhash dast mi-dahad

saghi biya ke nist ze duzkh shakaiti

dani morad hafez az in dard o ghosse chist?

az to kereshme-ey o ze khasru 'naiti