Ghazal 436

آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی

گردون ورق هستی ما درننوشتی

هر چند که هجران ثمر وصل برآرد

دهقان جهان! کاش که این تخم نکِشتی

آمرزش نقد است کسی را که در این جا

یاری‌ست چو حوری و سرایی چو بهشتی

در مصطبهٔ عشق تنعم نتوان کرد

چون بالش زر نیست، بسازیم به خشتی

مفروش به باغ ارم و نخوت شداد

یک شیشه می و نوش‌لبی و لبِ کِشتی

تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا؟

حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی

آلودگی خرقه، خرابی جهان است

کو راهروی، اهلِ دلی، پاک‌سرشتی؟

از دست چرا هِشت سرِ زلف تو حافظ؟

تقدیر چنین بود، چه کردی که نهِشتی؟

an ghalie-khat gar suye ma name nushti

gardun vargh hasti ma darannushti

har chand ke hejran samar vasl barard

dahghan jahan! kash ke in takham nakeshti

amarazsh naghd ast kasi ra ke dar in ja

yaari-st cho huri o saraii cho bahashti

dar masatab-ye 'eshgh tan'm natavan kard

chon balsh zar nist, basazim be khashti

mafrush be bagh arm o nakhut shadad

yek shishe mi o nush-labi o lab keshti

ta key gham daniai dani ey del dana?

hif ast ze khubi ke shavad 'ashegh zashti

aludgi kherghe, kharabi jahan ast

ku rahrui, ahl deli, pak-sarashti?

az dast chera hesht sar zolf to hafez?

taghdir chenin bud, che kardi ke naheshti?