Ghazal 435

با مدّعی مگویید، اسرارِ عشق و مستی

تا بی‌خبر بمیرد، در دردِ خودپرستی

عاشق شو اَر نَهْ روزی، کارِ جهان سرآید

ناخوانده نقشِ مقصود، از کارگاهِ هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت، در مجلسِ مُغانَم

«با کافران چه کارت؟ گر بت نمی‌پرستی»

سلطانِ من خدا را، زُلفَت شکست ما را

تا کِی کُنَد سیاهی، چندین درازدستی؟

در گوشهٔ سلامت، مستور چون توان بود

تا نرگسِ تو با ما، گوید رموزِ مستی

آن روز دیده بودم، این فتنه‌ها که برخاست

کز سرکشی، زمانی، با ما نمی‌نشستی

عشقت، به دستِ طوفان، خواهد سپرد حافظ

چون برق، از این کشاکش، پنداشتی که جستی

ba madad'i maguiid, asrar 'eshgh o masti

ta bi-khabar bamird, dar dard khudaparasti

'ashegh sho ar na ruzi, kar jahan saraid

nakhuande naghsh maghsud, az kargahe hasti

dush an sanam che khosh goft, dar majles moghanam

ba kafran che kart? gar bat nemi-parasti

soltan man khoda ra, zolfat shekast ma ra

ta key konad siahi, chandin darazadasti?

dar gushe salamat, mastur chon tavan bud

ta narges to ba ma, guyad ramuze masti

an ruz dide budam, in fetne-ha ke barkhast

kaz sarakshi, zamani, ba ma nemi-nashasti

'shaghat, be dast tufan, khaahad saparad hafez

chon baragh, az in kashaksh, pandashti ke jasti