Ghazal 431

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می

به آب زندگانی برده‌ام پی

نه رازش می‌توانم گفت با کس

نه کس را می‌توانم دید با وی

لبش می‌بوسد و خون می‌خورد جام

رخش می‌بیند و گل می‌کند خوی

بده جام می و از جم مکن یاد

که می‌داند که جم کی بود و کی کی؟

بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب!

رگش بخراش تا بخروشم از وی

گل از خلوت به باغ آورد مسند

بساط زهد همچون غنچه کن طی

چو چشمش مست را مخمور مگذار

به یاد لعلش ای ساقی بده می

نجوید جان از آن قالب جدایی

که باشد خونِ جامش در رگ و پی

زبانت درکِش ای حافظ زمانی

حدیث بی‌زبانان بشنو از نی

labash mi-busm o dar mi-kesham mi

be ab zendegani barde-am pi

na razsh mi-tuanm goft ba kas

na kas ra mi-tuanm did ba vai

labash mi-busd o khun mi-khord jam

rakhash mi-bind o gol mi-konad khui

bedeh jam mi o az jam makon yad

ke mi-danad ke jam key bud o key key?

bazan dar parde chang ey mah motreb!

ragash bakhrash ta bakhrushm az vai

gol az khalvat be bagh avard masnad

basat zohd hamchon ghonche kon ti

cho chashamash mast ra makhmur magzar

be yad l'lash ey saghi bedeh mi

najuid jan az an ghalb jadaii

ke bashad khun jamsh dar rag o pi

zabant darkesh ey hafez zamani

hadis bi-zabanan beshno az ney