Ghazal 429

ساقی بیا که شد قدحِ لاله پر ز می

طامات تا به چند و خرافات تا به کی؟

بگذر ز کبر و ناز که دیده‌ست روزگار

چین قبای قیصر و طرْفِ کلاه کی

هشیار شو که مرغ چمن مست گشت هان

بیدار شو که خواب عدم در پی است هی

خوش نازکانه می‌چمی ای شاخ نوبهار

کآشفتگی مبادت از آشوب باد دی

بر مهر چرخ و شیوهٔ او اعتماد نیست

ای وای بر کسی که شد ایمن ز مکر وی

فردا شراب کوثر و حور از برای ماست

و امروز نیز ساقی مه‌روی و جام می

باد صبا ز عهد صبی یاد می‌دهد

جان دارویی که غم ببرد درده ای صبی!

حشمت مبین و سلطنت گل، که بسپرد

فراش باد هر ورقش را به زیر پی

درده به یاد حاتمِ طی جام یک منی

تا نامهٔ سیاه بخیلان کنیم طی

زان می که داد حسن و لطافت به ارغوان

بیرون فکند لطف مزاج از رخش به خوی

مسند به باغ بر که به خدمت چو بندگان

استاده است سرو و کمر بسته است نی

حافظ حدیثِ سحرفریبِ خوشت رسید

تا حد مصر و چین و به اطراف روم و ری

saghi biya ke shod ghadah lale por ze mi

tamat ta be chand o kharafat ta be key?

bagazar ze kabar o naz ke dide-st ruzegar

chin ghabai ghisr o taraf kalae key

hashiar sho ke morgh chaman mast gasht han

bidar sho ke khuab 'dam dar pi ast hi

khosh nazkane mi-chami ey shakh nubhar

kashafatgi mabadt az ashub bad di

bar mehr charkh o shive u a'tamad nist

ey vaai bar kasi ke shod aimn ze makar vai

farda sharab kusr o hur az barai mast

o emruz niz saghi mah-ruy o jam mi

bad saba ze ahd sabi yad mi-dahad

jan daruii ke gham bebarad darde ey sabi!

hashamat mabin o salatanat gol, ke basaparad

farash bad har varaghsh ra be zir pi

darde be yad hatme ti jam yek mani

ta name siyah bakhilan kanim ti

zan mi ke dad hosn o lataft be arghuan

birun fakanad lotf mazaj az rakhash be khui

masnad be bagh bar ke be khedmat cho banadgan

astade ast sarv o kamar baste ast ney

hafez hadis sharafribe khusht resid

ta had masar o chin o be atraf ravam o ri