Ghazal 423

دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده

خرقه تر دامن و سجّاده شراب‌آلوده

آمد افسوس‌کنان مغبچهٔ باده‌فروش

گفت بیدار شو ای رهرو خواب‌آلوده

شست و شویی کن و آن‌گه به خرابات خِرام

تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده

به هوای لب شیرین پسران چند کنی

جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده

به طهارت گذران منزل پیری و مکن

خلعت شیب چو تشریف شباب آلوده

پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به در آی

که صفایی ندهد آب تراب‌آلوده

گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست

که شود فصل بهار از می ناب آلوده

آشنایانِ رهِ عشق در این بحر عمیق

غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروش

آه از این لطف به انواع عتاب آلوده

dush raftam be dar meykade khuab-alude

kherghe tar daman o sajjade sharab-alude

amad afsus-kanan maghabach-ye bade-farush

goft bidar sho ey rahru khuab-alude

shasat o shuii kon o an-ge be kharabat kheram

ta nagaradad ze to in deyr kharab alude

be havaye lab shirin pasran chand koni

juhr ruh be yaaghut mazab alude

be tahart gazran manzel piri o makon

khal't shib cho tashrif shabab alude

pak o safi sho o az chah tabi't be dar ai

ke safaii nadahad ab tarab-alude

goftam ey jan jahan dafatar gol 'ibi nist

ke shavad fasal bahar az mi nab alude

ashnaiane rah 'eshgh dar in bahar 'migh

gharghe gashatanad o nagashatanad be ab alude

goft hafez laghaz o nokte be yaran mafrush

ah az in lotf be anua' 'etab alude