Ghazal 419

وصال او ز عمر جاودان به

خداوندا مرا آن ده که آن به

به شمشیرم زد و با کَس نگفتم

که راز دوست از دشمن نهان به

به داغ بندگی مردن بر این در

به جان او که از مُلکِ جهان به

خدا را از طبیبِ من بپرسید

که آخِر کِی شود این ناتوان به؟

گُلی کان پایمالِ سروِ ما گشت

بود خاکش ز خونِ ارغوان به

به خلدم دعوت ای زاهد مفرما

که این سیب زَنَخ زان بوستان به

دلا! دایم گدای کوی او باش

به حکم آن که دولت جاودان به

جوانا! سَر متاب از پندِ پیران

که رای پیر از بختِ جوان به

شبی می‌گفت چشمِ کَس ندیده‌ست

ز مرواریدِ گوشم در جهان به

اگر چه زنده‌رود آب حیات است

ولی شیرازِ ما از اصفهان به

سخن اندر دهانِ دوست شَکَّر

ولیکِن گفتهٔ حافظ از آن به

vesal u ze 'omr javdan be

khadaunda mara an de ke an be

be shamshirm zad o ba kas nagafatam

ke raz dust az dashaman nahan be

be dagh bandegi maradan bar in dar

be jan u ke az molk jahan be

khoda ra az tabibe man baparsid

ke akhar key shavad in natuan be?

goli kan paimale sarv ma gasht

bud khaksh ze khun arghuan be

be khaladam d'ut ey zahed mafarma

ke in sib zanakh zan bustan be

dala! daim gadai kuy u bash

be hokm an ke dolat javdan be

juana! sar matab az pande piran

ke rai pir az bakht javan be

shabi mi-goft cheshm kas nadide-st

ze maruaride gushm dar jahan be

agar che zende-ravad ab hiat ast

vali shiraze ma az asafhan be

sokhan andar dahan dust shokr

valiken gafat-ye hafez az an be