Ghazal 413

خط عذار یار که بگرفت ماه از او

خوش حلقه‌ای‌ست لیک به دَر نیست راه از او

ابروی دوست گوشهٔ محراب دولت است

آن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او

ای جرعه‌نوش مجلس جم! سینه پاک دار

کآیینه‌ای‌ست جام جهان‌بین که آه از او

کردار اهل صومعه‌ام کرد مِی‌پرست

این دود بین که نامهٔ من شد سیاه از او

سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکن

من بُرده‌ام به باده‌فروشان پناه از او

ساقی چراغ می به ره آفتاب دار

گو بر فروز مشعلهٔ صبحگاه از او

آبی به روزنامهٔ اعمال ما فشان

باشد توان سترد حروف گناه از او

حافظ که ساز مطرب عشاق ساز کرد

خالی مباد عرصهٔ این بزمگاه از او

آیا در این خیال که دارد گدای شهر

روزی بود که یاد کند پادشاه از او؟

khat 'zar yar ke begereft mah az u

khosh halghe-ey-st lik be dar nist rah az u

abruy dust gushe mahrab dolat ast

an ja bamal chehre o hajat bakhuae az u

ey jor'e-nush majles jam! sine pak dar

kaiine-ey-st jam jahan-bin ke ah az u

kardar ahl some'e-am kard mi-parasat

in dud bin ke name man shod siyah az u

soltan gham har an che tuand begu bakan

man borde-am be bade-farushan panae az u

saghi cheragh mi be rah aftab dar

gu bar faruz mash'l-ye sabahgae az u

abi be ruznam-ye a'mal ma fashan

bashad tavan satarad haruf gonah az u

hafez ke saz motreb 'shagh saz kard

khali mabad 'ras-ye in bazamgae az u

aia dar in khiyal ke darad gadai shahr

ruzi bud ke yad konad padshah az u?