Ghazal 40

اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است

زان رو که مرا بر در او، رویِ نیاز است

خُم‌ها، همه در جوش و خُروش‌اند ز مَسْتی

وان می که در آن‌جاست، حقیقت، نه مَجاز است

از وی، همه، مَسْتی و غُرور است و تَکَبُّر

وز ما همه بیچارگی و عَجْز و نیاز است

رازی که بَرِ غیر نگفتیم و نگوییم

با دوست بگوییم که او مَحْرَمِ راز است

شَرْحِ شِکَنِ زُلْفِ خَم اندر خَمِ جانان

کوتَه نَتَوان کرد که این قِصِّه، دراز است

بارِ دِلِ مَجْنون و خَمِ طُرِّهٔ لیلی

رُخسارهٔ مَحمود و کَفِ پایِ اَیاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالَم

تا دیدهٔ من بر رُخِ زیبایِ تو، باز است

در کعبهٔ کویِ تو، هر آن‌کس که بیاید

از قبلهٔ ابرویِ تو در عِیْنِ نماز است

ای مجلسیان، سوزِ دلِ «حافظِ» مسکین

از شمع بپرسید که در سوز و گداز است

almennae lellae ke dar meykade, baz ast

zan ru ke mara bar dar u, ruy niaz ast

khom-ha, hame dar jush o khorush-and ze masti

vaan mi ke dar an-jast, haghighat, na majaz ast

az vai, hame, masti o ghorur ast o takabbor

vaz ma hame bichargi o 'ajz o niaz ast

razi ke bar gheyr nagaftim o naguiim

ba dust baguiim ke u mahrame raz ast

sharhe shekane zolf kham andar khame janan

kutae natavan kard ke in ghesse, deraz ast

bar del majnun o khame torre lili

rokhsar-ye mahmud o kaf pay aiaz ast

bardukhte-am dide cho baz az hame 'alam

ta did-ye man bar rokh zibaye to, baz ast

dar k'b-ye kuy to, har an-kas ke biaid

az ghabal-ye abruy to dar 'eyne namaz ast

ey majalsian, suz del hafez meskin

az sham' baparsid ke dar suz o gadaz ast