Ghazal 396

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیش‌تر که عالم فانی شود خراب

ما را ز جام بادهٔ گلگون خراب کن

خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد

گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند

زنهار کاسهٔ سر ما پرشراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم

با ما به جام باده صافی خطاب کن

کار صواب، باده پرستی‌ست حافظا

برخیز و عزم جزم به کار صواب کن

Now that from non-existence to existence into the sward (the world, the field of this, and of the next, world) hath come the rose (man)— And, at its foot, the violet in homage hath laid its head, Drink a cup of morning wine to the throb of the drum and the harp

Kiss the Saki's chin to the melody of the reed and the lyre.

In the rose-season, sit not without wine, and the mistress, and the harp

For like time, its permanency is marked (only) a week.

...

...

...

...

sobh ast saghiya ghadhi parashrab kon

dowr falak daranag nadarad shetab kon

zan pish-tar ke 'alam fani shavad kharab

ma ra ze jam bade galgun kharab kon

khorshid mi ze masharagh saghar talu' kard

gar barag 'ish mi-talbi tork khuab kon

ruzi ke charkh az gol ma kuze-ha konad

zanhar kas-ye sar ma parashrab kon

ma marad zohd o tobe o tamat nistim

ba ma be jam bade safi khatab kon

kar suab, bade parasti-st hafeza

barkhiz o 'zam jazam be kar suab kon