Ghazal 394

ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حُسن

خال و خط تو مرکز حُسن و مدار حُسن

در چشم پرخمار تو پنهان فسون سِحر

در زلف بی‌قرار تو پیدا قرار حُسن

ماهی نتافت همچو تو از برج نیکویی

سروی نخاست چون قَدَت از جویبار حُسن

خرّم شد از ملاحت تو عهد دلبری

فرّخ شد از لطافت تو روزگار حُسن

از دام زلف و دانهٔ خال تو در جهان

یک مرغِ دل نماند نگشته شکار حُسن

دائم به لطف دایهٔ طبع از میانِ جان

می‌پرورَد به ناز، تو را در کنار حُسن

گِرد لبَت بنفشه از آن تازه و تر است

کآب حیات می‌خورَد از جویبار حُسن

حافظ طمع برید که بیند نظیر تو

دیّار نیست جز رُخَت اندر دیار حُسن

O Thou, whose face, moon in appearance, (is) the fresh spring— of beauty

Whose mole and down (are), the centre of grace, and the circle of beauty!

Hidden in Thy eye full of intoxication the fascination of sorcery

Revealed on Thy restless (floating) tress, the (calm) rest of beauty.

Not a moon shone like Thee from the mansion of goodness

Not a cypress arose like Thy stature from the stream of beauty.

By Thy darkish beauty, joyous became the age of heart-ravishingness

By Thy grace, expanded became the season—— of beauty. 5.

From the snare of Thy tress, and the grain of Thy mole, in the

world, Not a bird of the heart remaineth, not become the prey of beauty.

Ever, with grace, from the midst of life nature's nurse, Thee, cherisheth with care in the bosom— of beauty. Fresh and fresh is

the (dark) violet (hair) about Thy lip, for that reason, That it keepeth drinking the water of life from the fountain- source of beauty.

Hafiz severed desire when he seeth Thy equal

There is none save Thy face in the land of beauty.

...

ey ruy mah-manazar to nubhar hosn

khal o khat to marakaz hosn o madar hosn

dar cheshm parakhmar to penhan fasun sahar

dar zolf bi-gharar to pida gharar hosn

mahi nataft hamcho to az baraj nikuyi

sarui nakhast chon ghadat az juibar hosn

khararam shod az malaht to ahd delbari

fararakh shod az lataft to ruzegar hosn

az dam zolf o dan-ye khal to dar jahan

yek morgh del namand nagashte shakar hosn

da'em be lotf dai-ye tab' az miyan jan

mi-parurad be naz, to ra dar kenar hosn

gerd labat banafshe az an taze o tar ast

kab hiat mi-khord az juibar hosn

hafez tama' barid ke bind nazir to

dayyar nist joz rakht andar diar hosn