Ghazal 386

خدا را کم نشین با خرقه پوشان

رخ از رندان بی‌سامان مپوشان

در این خرقه بسی آلودگی هست

خوشا وقت قبای می فروشان

در این صوفی‌وشان دَردی ندیدم

که صافی باد عیش دُردنوشان

تو نازک‌طبعی و طاقت نیاری

گرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

چو مستم کرده‌ای مستور منشین

چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

بیا وز غَبْن این سالوسیان بین

صُراحی خون‌دل و بربط خروشان

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش

که دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان

khoda ra kam neshin ba kherghe pushan

rokh az rendan bi-saman mapushan

dar in kherghe basi aludgi hast

khusha vaght ghabai mi farushan

dar in sufi-vashan dardi nadidm

ke safi bad 'ish doradnushan

to nazk-tab'i o taght niari

garani-hai mashti dalagh-pushan

cho masatam karde-ey mastur manshin

cho nushm dade-ey zharam manushan

biya vaz ghabn in salusian bin

sorahi khun-del o barabat kharushan

ze dalagarmi hafez bar hazar bash

ke darad sine-ey chon dig jushan