Ghazal 384

می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان

هجران بلایِ ما شد، یا رب بلا بگردان

مَه جلوه می‌نماید بر سبز خِنگِ گَردون

تا او به سر درآید، بر رَخش پا بگردان

مَرغول را بَرافشان یعنی به رَغمِ سنبل

گِردِ چمن بُخوری همچون صبا بگردان

یغمایِ عقل و دین را بیرون خرام سرمست

در سر کلاه بِشکن در بَر قَبا بگردان

ای نورِ چشمِ مستان در عینِ انتظارم

چنگِ حزین و جامی بِنواز یا بگردان

دوران همی‌نویسد بر عارضش خطی خوش

یا رب نوشتهٔ بد از یارِ ما بگردان

حافظ ز خوبرویان بختت جز این قَدَر نیست

گر نیستت رضایی حُکمِ قضا بگردان

mi-suzm az feraght ruy az jafa bagardan

hejran balaye ma shod, ya rab bala bagardan

mah jelve mi-nemayad bar sabaz khenge gardun

ta u be sar daraid, bar rakhsh pa bagardan

marghul ra barafshan ya'ni be raghme sanabal

gerde chaman bokhuri hamchon saba bagardan

yaghmaye aghl o din ra birun kharam saramasat

dar sar kalae beshakn dar bar ghaba bagardan

ey nur cheshm mastan dar 'ine anatzarm

chang hazin o jami benuaz ya bagardan

duran hami-nuisd bar 'arazsh khati khosh

ya rab nushat-ye bad az yar ma bagardan

hafez ze khubruian bakhatat joz in ghadr nist

gar nisatt razaii hokm ghaza bagardan