Ghazal 382

فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

لَب بُگُشا که می‌دَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان

آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و می‌رَوَد

گو نَفَسی که روح را می‌کُنَم از پِیَش رَوان

ای که طَبیبِ خَسته‌ای، رویِ زَبان مَن بِبین

کـاین دَم و دودِ سینه‌ام، بارِ دل اَست بَر زَبان

گرچه تَبِ اُستُخوانِ مَن کرد زِ مِهرْ گرم و رَفت

همچو تَبَم نمی‌رَوَد آتشِ مِهر از اُستُخوان

حالِ دِلَم زِ خالِ تو هَست دَر آتَشَش وَطن

چَشمم از آن دو چَشمِ تو خسته شُده‌ست و ناتَوان

بازنِشانْ حَرارَتَم زِ آبِ دو دیده و ببین

نَبضِ مَرا که می‌دَهَد هیچ زِ زندگی نِشان

آن که مُدام شیشه‌ام از پِی عیش داده اَست

شیشه‌ام از چه می‌بَرَد پیشِ طَبیبْ هَر زَمان؟

حافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَم

تَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان

fathe-ey cho amadi bar sar khaste-ey bekhaan

lab bogosha ke mi-dahad la'l labat be morde jan

an ke be porassh amad o fathe khuand o mi-ravad

gu nafasi ke ruh ra mi-konam az pish ravan

ey ke tabibe khaste-ey, ruy zaban man bebin

kin dam o dude sine-am, bar del ast bar zaban

garche tabe ostokhuane man kard ze mehr garam o raft

hamcho tabam nemi-ravad atash mehr az ostokhuan

hal delam ze khal to hast dar atashash vatn

cheshmam az an do cheshm to khaste shode-st o natauan

bazneshan hararatam ze ab do dide o bebin

nabze mara ke mi-dahad hich ze zendegi neshan

an ke modam shishe-am az pei 'ish dade ast

shishe-am az che mi-bord pish tabib har zaman?

hafez az ab zendegi she'r to dad sharbatam

tork tabib kon biya nosakh-ye sharbatam bekhaan