Ghazal 379

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

عبوس زهد به وجه خمار ننشیند

مرید خرقهٔ دردی‌کشان خوش‌خویم

شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست

کشید در خم چوگان خویش چون گویم

گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید

کدام در بزنم چاره از کجا جویم

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی

چنان که پرورشم می‌دهند می‌رویم

تو خانقاه و خرابات در میانه مبین

خدا گواه که هر جا که هست با اویم

غبار راه طلب کیمیای بهروزیست

غلام دولت آن خاک عنبرین بویم

ز شوق نرگس مست بلندبالایی

چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم

بیار می که به فتوی حافظ از دل پاک

غبار زرق به فیض قدح فروشویم

saram khosh ast o be bang boland mi-guyam

ke man nasim hiat az piyale mi-juim

'bus zohd be vaje khamar nanshind

marid kherghe dardi-kashan khosh-khuim

shodam fasane be saragashatgi o abruy dust

keshid dar kham chugan khish chon guyam

garam na pir moghan dar be ruy bogshayad

kadam dar bazanam chare az koja juim

makon dar in chamanam sarazanash be khudruii

chenan ke parurashm mi-dahanad mi-ruim

to khanghae o kharabat dar miane mabin

khoda guae ke har ja ke hast ba auim

ghabar rah talab kimiai bahruzist

gholam dolat an khak 'nabrin buim

ze showgh narges mast balanadbalaii

cho lale ba ghadah oftade bar lab juim

biyar mi ke be fatui hafez az del pak

ghabar zaragh be feyz ghadah farushuim