Ghazal 376
غزل شمارهٔ ۳۷۶
7 couplets
دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم
نیست در کس کرم و وقت طرب میگذرد
چاره آن است که سجاده به مِی بفروشیم
خوش هواییست فرحبخش خدایا بفرست
نازنینی که به رویش مِی گلگون نوشیم
ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است
چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟
گل به جوش آمد و از مِی نزدیمش آبی
لاجرم زآتش حرمان و هوس میجوشیم
میکشیم از قدح لاله شرابی موهوم
چشم بد دور که بیمطرب و مِی مدهوشیم
حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما
بلبلانیم که در مُوسم گل خاموشیم
O heart! that moment when, intoxicated with wine rose of hue, • thou
art Without gold and treasure, with a hundred pomps of Karun thou art.
In the stage where to fakirs the seat of wazlrship,
they give, I expect that above all in rank thou art.
...
...
...
...
...
dustan vaght gol an be ke be 'sharat kushim
sokhan ahl del ast in o be jan baniushim
nist dar kas karam o vaght tarab mi-gazarad
chare an ast ke sajjade be mi bafrushim
khosh huaii-st farah-bakhsh khadaia bafarasat
naznini ke be ruish mi gol-gun nushim
araghnun saz falak rah-zan ahl honar ast
chon az in ghosse nanalim o chera nakhrushim?
gol be jush amad o az mi nazdimsh abi
lajarm zatsh harman o havas mi-jushim
mi-kashim az ghadah lale sharabi muhum
cheshm bad dowr ke bi-motreb o mi madhushim
hafez in hal ajab ba ke tavan goft ke ma
balablanim ke dar mousm gol khamushim