Ghazal 370

صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم

به دورِ نرگسِ مستت سلامت را دعا گفتیم

درِ میخانه‌ام بُگشا که هیچ از خانقه نَگشود

گَرَت باور بُوَد ور نه سخن این بود و ما گفتیم

من از چشمِ تو ای ساقی خراب افتاده‌ام لیکن

بلایی کز حبیب آید هِزارش مَرحَبا گفتیم

اگر بر من نَبَخشایی پشیمانی خوری آخر

به خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم

قَدَت گفتم که شمشاد است؛ بس خِجلَت به بار آورد

که این نسبت چرا کردیم و این بُهتان چرا گفتیم

جگر چون نافه‌ام خون گشت کم زینم نمی‌باید

جزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیم

تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفت

ز بدعهدیِّ گُل گویی حکایت با صبا گفتیم

salah az ma che mi-juii? ke mastan ra sala gaftim

be dowr narges masatat salamat ra do'a gaftim

dar meykhane-am bogsha ke hich az khanghe nagshud

garat baur bud var na sokhan in bud o ma gaftim

man az cheshm to ey saghi kharab oftade-am liken

balaii kaz habib ayad hezarsh marhaba gaftim

agar bar man nabakhshaii pashimani khuri akhar

be khater dar in ma'ni ke dar khedmat koja gaftim

ghadat goftam ke shamshad ast; bas khejlat be bar avard

ke in nesbat chera kardim o in bohtan chera gaftim

jegar chon nafe-am khun gasht kam zinm nemi-bayad

jazai an ke ba zalafat sokhan az chin khata gaftim

to atash gashti ey hafez vali ba yar daranagarafat

ze bad'hadayye gol guyi hekayat ba saba gaftim