Ghazal 37

بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست

بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست

غلامِ همّتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود

ز هر چه رنگِ تعلّق پذیرد آزادست

چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب

سروشِ عالَمِ غیبم چه مژده‌ها دادست

که ای بلندنظر شاهبازِ سِدره‌نشین

نشیمن تو نه این کُنجِ محنت‌آبادست

تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر

ندانمت که در این دامگه چه افتادست

نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر

که این حدیث، ز پیرِ طریقتم یادست

غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد

که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست

رضا به داده بده وز جبین گره بگشای

که بر من و تو دَرِ اختیار نگشادست

مجو درستیِ عهد از جهانِ سست‌نهاد

که این عجوز، عروسِ هزاردامادست

نشان عهد و وفا نیست در تبسّمِ گل

بنال بلبل بی‌دل که جای فریادست

حسد چه می‌بری ای سست‌نظم بر حافظ؟

قبولِ خاطر و لطفِ سخن خدادادست

biya ke ghasre amal sakhat sasat-baniadast

biyar bade ke bonyad 'omr bar badast

gholam hemmat anm ke zir charkh kabud

ze har che rang t'lalagh pazird azadast

che guimt ke be meykhane dush mast o kharab

sarushe 'alam ghibm che mozhde-ha dadast

ke ey balanadanazar shahbaze sedre-neshin

nashimn to na in konje mahanat-abadast

to ra ze kanagar-ye 'rash mi-zananad safir

nadanamt ke dar in damge che aftadast

nasihti kanamat yad gir o dar 'amal ar

ke in hadis, ze pir tarighatm yaadast

gham jahan makhor o pande man mabar az yad

ke in latif-ye 'shagham ze rahrui yaadast

raza be dade bedeh vaz jabin gereh bagshai

ke bar man o to dar akhtiar nagshadast

maju darasatye ahd az jahan sasat-nahad

ke in 'juz, 'ruse hazardamadast

neshan ahd o vafa nist dar tabasasme gol

banal bolbol bi-del ke jay fariadast

hasad che mi-bari ey sasat-nazam bar hafez?

ghabule khater o lotf sokhan khadadadast